من واقعا به این جمله که " کاری سخته که دوستش نداشته باشی" ایمان دارم مثلاً همه می گفتن ریاضی سخته اما من انقد ریاضی دوست داشتم و در طول سال می خوندم که فرجه امتحان ریاضی رو کاملاً استراحت می کردم اما وای از عربیسبز و سایر دروس حفظ کردنی.

مثال خیلی بزرگترش برای من خطاطیه من خیلی از هنر هارو نمیشناسم اما اونایی که می شناسم مثل نقاشی و موسیقی  یا هنرهای دستی 1 مزیت بزرگ دارن به خطاطی اونم اینکه از نظر ظاهری جذاب هستن رنگ دارن اگه با استعداد باشی زود می تونی توشون پیشرفت کنی و در کل جذابن اما خطاطی اونم نستعلیق بی تعارف جذابیت بصری برای نوآموز نداره و حداقل 1 سال طول می کشه تازه بعد از کلی تمرین تا خطت جوری بشه که بتونی ببینی که زیباست.

1سال خیلی زیاده اما اگه عاشق باشی کم هم هست من تو کولاک کنکور رفتم کلاس خط و برای اینکه زمانی برای نوشتن و رشد کردن تو خط داشته باشم مجبور بودم کارامو خوب و زود انجام بدم حالا که فکر می کنم چقدر علاقه داشتم خیلی بیشتر برای چیزی (که البته اول راهه خیلی تازه کارم هنوز اینو می دونم) یاد گرفتم ارزش قائل می شم چون ثمره کاری که واقعاً واقعاً با عشق انجامش دادم یادش گرفتم و براش خیلی حرمت قائلم.

بعضی دوستان ایمیل می دن که دوست دارن خط تحریری شکسته یاد بگیرن می خوام در جوابشون بگم خط تحریری شکسته یعنی آخر راه!

اول باید قانون نستعلیق رو یاد بگیری بعد یاد بگیری کجا می تونی این قانون رو عوض کنی و شیدایی به خطت بدی که بشه شکسته لطفاً (علیرغم همه تبلیغاتی که راجع به خوشنویسی می بینید) عجله نکنید این 1 هنر اصیله که اصلاً عجله توش نیست خط و خطاطی به آدم یاد می ده صبور باشه.